جنرال رازق

نای خلق درملک ما بریده اند
تا که د ست اجنبی رسیده اند
دشمنان با زور خدعه وفـریب
پوز مرد م را بخاک مالیده اند

لقمه ای نا ن یتیـم وبیـوه زن
باهـزاران حیله هـا قا پیده اند
قـرن هـآ شد مرد م مظلـوم ما
با خـرافا ت خـرف چا پیده اند
ملت مظلوم ما چندین ده است
بیش پای دشمنـا ن خمیـده اند
در کلاف جهل ونا دانی وظلـم
خـرد وعقـول خلـق پیچیده اند
جمله در ګنـداب دین زورو زر
تا به مغزاستخوان پوسیده اند
خلـق از سیـل هجـوم خا رجی
در لجنــزار کثیف ګند یده اند
سالها شد د شمنان برروی ما
تیـغ کیــن ودشمنی یا زیده اند
لیک این خوابیـده اژدرخمـوش
هیـچ از جـا یش نجـنبیــده اند
تا ګلوغرق درجها لت غاصبان
تاروپود شان به جهل تنیده اند
غیـرت ومــردی وهم مردانګی
ازدوچشم شان چواشک چکیده اند
غـرق درګـودال بدبختی وجهل
ګشته اند تا از خـرد ببریده اند
بـرده انـد از یا د تاریخ کهــن

پا یبوس د شمنان ګرد یده اند
میـزنند بـوسه به تیغ دشمان
آنکه دایـم سرشا ن ببـریده اند
این مګراخلاف آن شیـران بود
که درین خاک پوزخصم مالیده اند
این مګر بازمانده ای آنان بود
که به میوند برغـلیم تازیده اند
این مګــر احفــا د آنا نـــی بود
که بی بی مهــروبآن نازیده اند
این ګــدایان تپک خــور فــریب
از کـدامین شیـرزن زاییــده اند
شرم با د وننګ برآن نا کسا ن
سربه بی ننګی چنین خمیده اند
بر سر این قوم نجیب  وشریف
نا کسا ن خیلی هـا غـپیــده اند
قلب تپنــده ای مــردان  شریف
با سنان وتیـغ خــود دریـده اند
بنګــریـد جنـــرال رازق د لیـــر
مرمی درقلبش زکین کاریده اند
وای جنــرال رازق غیـــور مــا
مغـزاو با سرب داغ پاشیده اند
وای جنـــرال رازق جســور را
سخت به نامردی چنین کوبیده اند
وای ســردارستـرګ جنـرال ما
دشمنان برخاک وخون کشیده اند
وای بر ما وای برما وای وای
دفترعمرش به غد رپیچیده اند
ګرګ خون آشا م امریکا د ون
خون جنرال رازق چوشیده اند
نیــروی حمــا یت قـا طــع غیــر
دایما بر فــرق خـلق کـوبیده اند
راد مــردان همچــو رازق دایمـا
سرنوشت خویش چنین یګزیده اند
اتحا د تــوده بــود هــم وغـمش
راه ورسمش راستین حمیده اند
باز پا شید ند نمک برزخــم د ل
خنجـری بر چا ک د ل خلیده اند
جاودان است نامت ای فرزند فقر
تا جهان برپای خود چرخیده اند
تـوده ها ازخــون توبیـدار شوند
دشمنان از دایم ازآن ترسیده اند
خــون تـو مشعـل راه خلق شود
راه خـود د رراه تـو پا لیـده اند
خــون تــو رایـت آزاد ـی شــود
مرد م افغــا ن همـه فهمیده اند
اتحــا د ورزم بـا هـم ، همـد لی
قدرت ونیروی خلق سنجیده اند
مــرد م شـریف متحد مـی شوند
راه سرخ ات مردوزن تا دیده اند
مرد م حقجوی وحقخواه هـرکجا
بـر ســر رازق خــود نـازیده اند
خون جاری است زچشمان همه
مرد م افغــا ن زبس نا لیـده اند
رهبــران سا خت دستګاه ستــم
پیش وجـد ا ن عموم خـویده اند 
آنکه لاف مرد می میــزد مــدام
چون ګل سرشوی همه شاریده اند

ساختګی شخصیت های لاف زن
از خفت در لاک خـود خـزیده اند 
زارعـا ن تخــم نفــا ق ، نوکران
ز اتحـا د خلـق بسی ترسیـده اند
چونکه جــوانان بیــدار همه جا
بهر رازق خان خود زاریده اند
تا بکــی با یـد زبونـی هــا کشیـد
خلـق هـای زنده این پرسیـده اند
بهـــر آزاد ی واستـقـلال خـــود
پـد ران مــا همیش جنګیــده اند
نقش پای پـد ران رهبــر ما ست
 غـا زیا ن زین ره بحق رسیده اند
    ++++                                                                                                 
کابلی
۱/۱۰/۲۰۱۸


/

                     


اخبار روز

05 حمل 1398

BBC ‮فارسی - صفحه افغانستان