لعل بدخشان

اراکم نشین با هــرزه اخوان
که تا گمره نگردی د ربیا با ن
که ا ینا ن د رپی نخود سیاه اند
بود عصا کش شان کورچشمان

که ا ینا ن تک روان راه بز رو
زکشتن میروند برعرش سبحان
عطش گویا ن پی سـراب کوثر
چو اعـرابی بد شت داغ ر وان
زلال آ ب شیرین کـرد ه بهــل
د وان بر آب چاه ویـل سوزان
شرنگ قرصک وغوغای اتن
بود د ر نزد ایشان کفر عیا ن
زغرقا ب د لش با آب ا نگور
بود د شمن این بوغه نوشا ن
بگرداب شراب اسیر ودر بند
به من الماء حی ندارد ایما ن
قفس پندار قفس گفتا ر با شد
برای گلـرخا ن وسیـم تنـا ن
عنا ب لب ومـرغــولۀ گیسو
بود رهزن راه د ین فروشان
بود مایملک ومزرعۀ جهل
سیه چشمان باریک مو میان
همه گمراه وشاهد باز وشاهد
زحور بیگانه ودر پی غلمان
لبا س آ د میت تنگ بجا نش
بهشتی خلعتش پیران وتنبان
بود خرمهرۀ اعرابی صحرا
بنزد ش بهتر از لعل بدخشان
                 ****
                   *8
کابلی