ما زخا کیم

ما زخا کیم جا نب خا ک میرویم
برزمین چون ریشۀ تاک میرویم
فا رغ از ا ند یشۀ مــرگ زیستم
اینزما ن ازترس بیمنا ک میرویم

از گلستا ن – د ا من ما د روطن
با د ل خـونین صد چا ک میرویم
با گریزازمهد عشق ا فغا نستا ن
با د ل پرد رد غـمنـا ک میرویم
با گریزازملک اسلام سوی غیر
با هـزا ر ا ند وه چالاک میرویم
زا ن بهـشت جــا ود ا ن آ رزو
سوی شهرستا ن نا پا ک میرویم
بهرلخت د ل نجا ت ازدام مرگ
پشت به اسلام کرده خوفناک میرویم
آ تش است وپرتگاه وبیم مرگ
بی نوید خوش ترسنا ک میرویم
توشۀ غــم د ر بغــل سوی ا فق
با سرود د رد سوزناک میرویم
همچو آ تش زنه سنگ پرگد ا ز
سوی نا روشن خوفنا ک میرویم
با هزارخوف با وحوش جها د
آشیان گم کرده ترسناک میرویم
از زبان ازهویت، وطن ودوست
دست شسته سخت وهمناک میرویم
داغ نا سوری بد ل ا فسوس کنان
راه بی با زگشت بیمنا ک میرویم
کوه تمکین نگون گرد یده یی
سرنگون هموزن خاشاک میرویم
دَ رِصبح بسته به شا م قیر گون
تپه تولی کرده بیبا ک میرویم
درگریز– با ما روگژد م خودی
سوی افعی کا م زهرنا ک میرویم
بود ن وبرات مرگ رفتن ناپس شدن
با رجا وخوف شکا ک میرویم
با گسست ا ززند گی ُجستن حیا ت
سخت سبکبار سوی هلاک میرویم
ساغرا مید شکسته آب هستی ریخته
بر حضیض از اوج افلا ک میرویم
                  ****
                   **
5/11/2021
کابلی
أ