ما سیکیم وبرای ما تم برادران هندویم

                  آ د م از رنج کا را نسا ن شد  

                  تیره خا کش خوررخشان شد 
                 تا رها نیـد خود زدا م جهـا ل
                 با ربا رسخت تیر با را ن شد

                خلـق د ا نـا برای پیش تـا زی
                روی تا به ای جهل بریا ن شد
                زنده زنده چون خس وخاشاک
                د رتـنــور ستــم و ســوزان شد
                 تا شودخاک نطفه ای داد خواه
                زیـرپـای د د ا ن ود یـوان شـد
                 چشم زیـبــا وجهـا ن بـیـن ا و
                 یهر لقمه ای نا ن گـریا ن شد
                شاخ نـورس ستا ک زیبـا یش
                از سموم نا شگفته پژما ن شد
                پیل گون تن ا و زا ند وه وغم 
                زیـر بـا ر ستـم لــرزان شــد
                بهر نجا ت د ر ره ای پیکا ر
                کشته بس زن وپیر وجوان شد
                ازد سیسه ومکر ود ژخیما ن
                ا ز رۀ خویش گاه ترسا ن شد
                حـق حیـا ت وزیستـن خـوش
               عمرها ا ز نظرش پنهـا ن شد
                از جـفـا وستـم لاجـگـــرا ن
                رمـز هستی از ا و پنها ن شد
                زیـر سـم ستـورجـهــل فسرد
                هـد ف تیــر وخشم پیکا ن شد
                بی گـنه د ر ویل غــم پوسیـد
                یا بچــاه ستـم د ربه زنـدان شد
               ظلم وبیدائ درآ تشش بسوخت
               ا ند رآ تش چو سیا وشا ن شد
               یا برید شاهرگش بتیغ خویش
               یا بچـاه شغــا د د ستــا ن شـد
              کــوه صبر ومقـا ومت جمعی
              پا ش پا ش زیر گرز ودان شد
              د ر خمستا ن زنـد گی جوشید
              آ ب هستیش خون جوشا ن شد
              د رَمیش زهر ا فیون ریختـنـد
              ُقوَت تلخی اش صد چندان شد
             "حرف مفت ددان وهرزه کسان
             سورۀ کهف وآ ل عمرا ن شد "
             جا ن َکند بهرنفــع د شمن خود
              خود کفن پوش جامه خلقان شد
              از فرسیب وخدعه در چشمش 
              ره ای صواب حق پنهـا ن شد
              بسته د ر دهــن تــوپ بیـد ا د
              بی گـنـه با د رخت سوزان شد
              یا نمکخوا ر زبا ن گو گرد ید
              یا که چا رشقه با د رختا ن شد
              بشکننــد تا نــویـد رستــا خیــز
              زیـر رگـبـا ر ها بمیـد ا ن شد
             ا ین ستمــد یــده آ د م مظـلـوم
             سنگسا ر شـد سنگبـا ران شـد
             د رستمخا نه ای بیـداد خسا ن
             کشته آی د ست د ژخیمان شد
             زیـر سـم ستــور لـه گــرد یـد 
             یا چــراگاه ا سپ تـرکـا ن شد
             ا ز جـفـا وسمـوم بـا د صبــا
             گل وگلبرگ شا ن پژما ن شد
            رهــروان ا مـیــد راه نجــا ت
            د رستمخا نه ها ی زندا ن شد
            بعد عمری شکست ونا بودی
            شعـله ای عشق وآه غلیا ن شد
            سر بلنـد کـرد بهرحق جـوئی
            تا کـه پیـرو راه نـیـکا ن شـد
            عمر هـا تجـربـه نمــود که تا
            صاحب راه ورسم مردان شد
             صد بارمرد با ز جا ن گرفت
             تا هیــولای ا و نمـا یـا ن شد
            دشت وکوه وکمرش سوخت زغـم
            تا که شیرا زه بند ا یما ن شد 
            بعد ازا ین همه نشیب وفرا ز
            ِگل خلقی سرشت وا نسا ن شد
            با گذ شت زین همه فسون زمان
            پخـتـه پولاد خلق ا فـغـا ن شد
            این ود ا ن خورکوره ای بیداد
            خـلـق وا رسته ای افغـا ن شد
                        ****
                          **
باد صبا = باد شمال .
خلقان = کهنه وژنده .
ستاک = شاخ نورس .
بوته = کوره آتش سوزی .
لاجگران = دروغگویان – فریبکاران .
ویل = عمیقترین چاه جهنم .
شغاد = برادر رستم که درراهش چاه پراز خنجر تعبیه کرد .
حرف د دان وهرزه کسا ن = از داکتر حا ذ ق و شاعرشیوا بیا ن محترم داکتر حبیب الله انور.
نمک سود گاوان ...= اختراع جنایتکاران خودی بدین سا ن که گردن و پشت وشا نه محکوم رانمکسود میکردندو گاوی را که یکشبانه روزتشنه نگاهداشته بودند به لیسیدن جان محکومعروض میکردند. از اثر درشتی زبان وحرص ولع گاودر لیسیدن نواحی نمکسود شده میشاریدوخونین میشد واین امرباعث تحریک بیشترگاوبه لیسیدن میگردیدومجکوم چارمیخ شد متحمل دردعظیم وطاقت فرسا.
1/6/2022 
کابلی